#Binnenkijken2020 gestrand

Vier weken geleden begon ik enthousiast aan het online fotoproject #binnenkijken2020 van Else Kramer, voor de positieve afleiding in deze periode van al dan niet zelfgekozen isolatie. Op dag 5, uitgerekend op de dag waarop de opdracht ‘Waar sta je?’ was, strandde ik. ‘s Ochtends maakte ik nog deze foto van mijn voeten, onder een dekentje op de bank omdat ik me grieperig voelde. Dat was het laatste wat ik kon, daarna werd ik in korte tijd heel veel zieker. Het werd een heftige en angstige tijd. We hadden veel en goed contact met de huisarts, omdat ik compleet uitgeput raakte. Gelukkig was ik niet benauwd, kon ik thuisblijven en ben ik er uiteindelijk op eigen kracht uit aan het komen. Mijn partner was ook ziek, met minder heftige klachten, maar daardoor was dat thuisblijven nog een hele opgave. Hij deed wat hij kon – ik kon bijna niks meer zelf – en zorgde er daarnaast ook voor dat ik de moed erin bleef houden. Hartverwarmend was het te merken dat een aantal buren op alle mogelijke manieren heeft bijgesprongen. Elke ochtend een lief kaartje, in de middag de vraag of er nog boodschappen moesten komen en elke avond een nieuwe pan verse soep voor de deur. En dan nog een avondlijke rit door de regio omdat net nu de koortsthermometer stuk ging en er nergens meer één te koop bleek. Ook het meeleven van familie en vrienden, in de vorm van berichtjes, kaartjes, bloemen en andere attenties, is ongekend. Dit heb ik, ook in andere ziekteperiodes, nog nooit zo meegemaakt. Voor mij is dat erg belangrijk geweest om het mentaal te kunnen volhouden, het heeft eraan bijgedragen dat ik me erdoorheen kon slepen.

Ik ben er nu langzaam uit aan het opstaan. Het gaat elke dag een beetje beter met me, elke dag kan ik weer net een beetje meer. Ik ben alles opnieuw aan het ontdekken. De eerste keer mijn haren weer wassen, of mijn eigen thee zetten. Mijn smaak was volledig weg, ik proef nu met verwondering hoe lekker alles is. Stapje voor stapje wordt mijn wereld groter. Pas nu kom ik eraan toe te zien hoe de wereld veranderd is. Ik hou me vast aan mijn vertrouwen in de veerkracht van mensen om met zware omstandigheden om te gaan. Dat zie ik nu ook weer, bij mezelf, maar zeker ook bij de dierbaren om me heen. Hoe ieder op zijn eigen manier de situatie het hoofd biedt, met zich aanpassen, goed voor zichzelf en elkaar zorgen, een luisterend oor zoeken, afleiding vinden. Wie weet gaan we als individu en als samenleving ervaren dat Nietzsche gelijk had met “Was mich nicht umbringt, macht mich stärker – Dat wat me niet doodt, maakt me sterker.”

IMG_9293_1200WM

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: