Bijzondere leeservaring

Het lezen van het boek Wittgensteins minnares van David Markson (1927-2010) is mijn meest bijzondere leeservaring van de afgelopen tijd. In het boek duik je in de gedachtestroom van Kate, die nauwgezet opschrijft wat er in haar opkomt. Die gedachtes gaan van de hak op de tak, mee associërend met wat er in haar hoofd... Lees verder →

Het doet maar

Ik kijk naar het water- en of het stil is Ik kijk naar het water- en of het stil isof zwart, en rimpelt of glinstert, het doet maarik denk: zo is het, dit is hoe het moeter drijven eenden tegen het riet, die eendendaar, in het riet, er staan wat wilgen en elzendie daar, in... Lees verder →

Iets ouds nieuw maken

‘Ik ga dit  oude tapijt weer nieuw maken  en dan  ophangen. Het was van onze  grootmoeder en Christine  heeft  het geërfd. Zij heeft het nooit mooi gevonden  en daarom aan mij gegeven, maar ik heb het ook nooit op waarde weten te schatten,  tot ik zelf oud werd.  Het is een  oeroud, heel kostbaar wandtapijt.’‘Dat... Lees verder →

Samenhang in de wereld

'Als het goed is, schept een roman samenhang in de wereld, biedt het een groot verhaal en bevat het impliciet een waardensysteem over alle grote thema's: wat is liefde, mededogen, schuld? Filosofen zeggen daarover interessante dingen, historici laten de grote processen zien - romanschrijvers nemen individuele lotgevallen om inzicht in de menselijke conditie te geven'.... Lees verder →

Stoor de dichter niet

In Bokrijk leeft een dichterVerloren in het groenHij schrijft altijd met morgendauwTot heel laat na de noen.Hij zit in Sint-GommarusOp een stokoude stoelDat geeft me, zegt hij nogal eens,Een heel speciaal gevoel.Daar schrijft hij voor zijn liefsteAchter een glas oud bierGedichten met een kroontjespenOp handgeschept papier.Wanneer gij dus in BokrijkDie dichter zitten ziet,Hou dan heel... Lees verder →

Drijvende eilanden der herinnering

We leven immers met het gevoel nauw en zonder onderbreking in verbinding te staan met ons verleden en dagelijks verder te spinnen aan de onafgebroken draad van ons leven. Het verlies van dat gevoel zou ondraaglijk zijn . Maar het strookt niet met de waarheid: ons leven is één lange, kronkelige aaneenschakeling van drijvende eilanden... Lees verder →

De elegantie van een egel

Mevrouw Michel is elegant als een egel: van buiten is ze met stekels bepantserd, een ware vesting, maar ik heb het gevoel dat ze vanbinnen gewoonweg even geraffineerd is als de egels, die kleine, zogenaamd indolente, ontembaar eenzame en verschrikkelijk elegante beestjes...". Citaat van de twaalfjarige Paloma, in het boek Elegant als een egel van de... Lees verder →

Geloven volgens Pfeijffer

We hebben het nodig om te geloven. Geloven hebben we meer nodig dan de goden. Ik geloof dat het mogelijk is om iets in deze wereld te verbeteren. Ik geloof dat het mogelijk is om een goed mens te zijn. Om, ook al is het maar voor een kort moment, of voor weinig medemensen, iets... Lees verder →

Het blijvende heden

Hoe lang duurt het heden - een jaar, een dag, een minuut? Het is niet deelbaar, strikt genomen heeft het nauwelijks uitgebreidheid. Ik zeg 'nu'- en dit nu is alweer voorbij. Uiteindelijk houd je maar een minieme stip heden over. Het is oneindig kort, maar zolang we leven houdt het niet op. Er is altijd... Lees verder →

Rustig blijven zitten

“Toestand van de mens: onbestendigheid, verveling, onrust” "Al het ongeluk van mensen komt voort uit één ding: ze kunnen niet rustig blijven zitten in een kamer' Blaise Pascal (1623-1662) De Franse filosoof Blaise Pascal heeft een paar pagina`s geschreven over ennui (verveling) en over divertissement (verstrooiing). Blaise Pascal ziet verveling als onderdeel van het menselijke... Lees verder →

Als een tuin inrichten

"We hebben het zelf in de hand ons temperament als een tuin in te richten. Belevenissen planten, andere wieden: een mooie stille allee van vriendschap aanleggen, je van rustige plekjes met uitzicht op de roem bewust zijn, - toegangen tot al die goede hoekjes van de tuin openhouden, opdat we hem niet missen als we... Lees verder →

#Binnenkijken2020 gestrand

Vier weken geleden begon ik enthousiast aan het online fotoproject #binnenkijken2020 van Else Kramer, voor de positieve afleiding in deze periode van al dan niet zelfgekozen isolatie. Op dag 5, uitgerekend op de dag waarop de opdracht ‘Waar sta je?’ was, strandde ik. ‘s Ochtends maakte ik nog deze foto van mijn voeten, onder een... Lees verder →

Niksen is geen luiheid

Vandaag staat er een leuk artikel van Mark Moorman in de Volkskrant over een aantal typisch Nederlandse fenomenen, die in het buitenland geroemd worden. Zo wordt 'uitwaaien' genoemd, als 'tijd doorbrengen in de wind, door te fietsen of te wandelen'. Een andere opvallende gewoonte is 'niksen', waarvoor Nederland als gidsland wordt gezien. "Het begon met... Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑